Η μετάβαση από την εφηβεία στην πρώιμη ενηλικίωση είναι ένα στάδιο γεμάτο πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους συναισθήματα.
Από τη μία, ο νεαρός ενήλικας αρχίζει να αναλαμβάνει ευθύνες και αποφάσεις για τη ζωή του, να απομακρύνεται από το οικογενειακό πλαίσιο, να έχει περισσότερες ελευθερίες και να σχεδιάζει με ενθουσιασμό το μέλλον που απλώνεται μπροστά του.
Από την άλλη, τις περισσότερες φορές το στάδιο αυτό συνοδεύεται από αυξημένα επίπεδα άγχους, ανησυχίας και φόβου, καθώς ο νεαρός ενήλικας έρχεται πρώτη φορά αντιμέτωπος με όσα μέχρι στιγμής αναλάμβαναν άλλοι για εκείνον.
Είναι ένα δημιουργικό νέο ξεκίνημα, δεν παύει όμως να είναι και μια μετάβαση που χρειάζεται τον απαραίτητο χρόνο προσαρμογής.
Η μεταβατική αυτή περίοδος, σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, παρατηρείται από τα 18 έως 25 έτη και ονομάζεται περίοδος “αναδυόμενης ενηλικίωσης”.
Προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι νέοι στην αναδυόμενη ενηλικίωση
Συχνά, οι νέοι στην περίοδο αυτή έρχονται αντιμέτωποι:
- Με την αναζήτηση της ταυτότητάς τους, η οποία βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον έφηβο που αφήνουν πίσω και στον ενήλικα στον οποίο μεταμορφώνονται.
- Με την ανάγκη για αυτονομία και ανάληψη ευθυνών, μακριά από το ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον.
- Με τις αλλαγές στις σχέσεις τους, είτε φιλικές είτε ερωτικές. Η επιλογή των ανθρώπων που χρειάζονται δίπλα τους γίνεται με διαφορετικά κριτήρια — και τις περισσότερες φορές με περισσότερη ωριμότητα.
Η σημασία της ψυχολογικής υποστήριξης
Στην περίοδο αυτή, οι νέοι συχνά αναζητούν ψυχολογική υποστήριξη και συμβουλευτική καθοδήγηση για:
- την κατανόηση του εαυτού τους,
- την ενίσχυση της αυτοεικόνας και της αυτοπεποίθησης,
- καθώς και τη διαχείριση του άγχους.
Ελένη Αβραάμ
Ψυχολόγος – Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια
Παιδιών, Εφήβων, Ενηλίκων
